Briard jest psem formatu prostokątnego, muskularnym i zwinnym. Posiada on charakterystyczne podwójne ostrogi (wilcze pazury) na tylnych kończynach - specyficzna cecha rasy. Uszy do niedawna kopiowano, obecnie coraz częściej pozostawia się naturalne, ogon briarda jest zakończony tzw. "fajką", powinien być noszony nisko.

Włos okrywowy powinien mieć suchą, tzw. kozią strukturę ( nie miękki i nie jedwabisty ) z pewnym podkładem podszerstka. Umaszczenie może być płowe, szare, czarne. Sierść briarda jest długa (minimum 7 cm), lekko pofalowana, włosy na głowie tworzą charakterystyczną: brodę, wąsy i grzywkę.

Briardy są inteligentnymi, pełnymi energii psami o rozwiniętym instynkcie obronnym. Tolerancyjne wobec dzieci oraz innych zwierząt.W dzisiejszych czasach, gdy wielkie stada owiec są już rzadkością i najczęściej pozostają w owczarniach, briard znajduje coraz mniej zatrudnienia. Często przeobraża się w mieszczucha, nie tracąc jednakże swoich wrodzonych zdolności. Miłość jaką otacza swój krąg rodzinny, wzmacnia w nim instynkt obronny, który przejawia szczególnie w stosunku do dzieci. Ta ogromna uczuciowość może powodować wrogość wobec obcych. Odradza się stosować jakiejkolwiek brutalności wobec tych wyjątkowo wrażliwych i ufnych psów. Ten wielki pies cieszy się opinią wesołego, towarzyskiego, łagodnego i godnego zaufania, przy czym nieco upartego i całkowicie niezdolnego do życia w psiarni. Dobrze się czuje wyłącznie w środowisku rodzinnym

Briardy są psami pasterskimi. Chętnie stróżują i opiekują się stadem, nawet psy hodowane w domu, czy w bloku, podejmują chętnie pracę psów pasterskich. W czasie wojen briardy wykorzystywano do wyszukiwania rannych spośród poległych na polu bitwy. O kimś poległym w czasie wojny mówiono: "briard się przy nim nie zatrzymał".psy przenosiły zaopatrzenie na linię frontu, stały na warcie i wyszukiwały rannych. Gruba sierść, chroniąca przed czynnikami atmo­sferycznymi oraz siła umożliwiały im przenoszenie na stanowiska pasów z amunicją do karabinów maszynowych, które zawijano im wokół tułowia. Briardy wyczuwały instynktownie, którzy żołnierze potrzebowali pomocy, a którzy nie mieli szansy na przeżycie.Mówiono, że ?tym, których Briardy omijały nie można było pomóc?. Rasa ta zrobiła duże wrażenie na amerykańskich żołnierzach i wkrótce wiele tych psów trafiło do USA.
 Wykorzystywane są także do ratowania tonących. W ostatnich latach owczarki francuskie pełnią funkcje głównie psów do towarzystwa.

Briard wymaga częstego i regularnego czesania sierści, pomimo długiej szaty w zasadzie nie linieje. Cieszy się dobrym zdrowiem. Dopuszczone do hodowli psy muszą mieć wykonane badanie RTG w kierunku dysplazji stawów biodrowyTo badanie jest dla rasy briard obowiązkowe! Dodatkowo warto zwrócić uwagę, czy rodzice byli przebadani w kierunku dziedzicznych chorób oczu powodujących utratę wzroku u kilkuletnich psów, czyli PRA i CSNB.

WZORZEC RASY BRIARD (berger de Brie) zatwierdzony przez FCI pod numerem 113b, obowiązujący od 1980 r.
 
WYGLĄD OGÓLNY.
Pies typu wiejskiego, odporny, muskularny, zwinny i ruchliwy, o harmonijnych proporcjach i zrównoważonej psychice. Nie bojaźliwy i nie agresywny.
B ł ę d y. Ociężałość, delikatny kościec, lękliwość, agresywność.
W a d y. Nadmierna agresywność lub tchórzliwość.

WZROST. Wysokość w kłębie: psy - 62-68 cm, suki - 56-64 cm.
Briard jest psem prostokątnym, dlatego długość musi być wyraźnie większa od wysokości mierzonej w kłębie.
B ł ę d y. Psy formatu kwadratowego oraz psy przekraczające górną granicę wzrostu o nie więcej niż 2 cm.
W a d y. Wysokość przekraczająca górną granicę wzrostu o więcej niż 2 cm lub nie osiągające dolnej granicy uznanej przez wzorzec. Zwierzęta nie osiągające dolnej granicy wzrostu nie mogą być użyte w hodowli.

GŁOWA. Mocna, dość długa, z krawędzią czołową zaznaczoną w połowie odległości między szczytem głowy a końcem nosa. Jej owłosienie tworzy wąsy, brodę i brwi zakrywające oczy.
B ł ę d y. Krótka lub zbyt długa głowa, dysharmonia między długością mózgoczaszki i kufy, owłosienie tak bogate, że maskuje kształt głowy, bądź przeciwnie - niedostateczne, zbyt skąpe, zbyt słaby bądź zanadto wyraźny stop.
W a d y. Wszystkie cechy wymienione powyżej, jeśli są zbyt mocno zaznaczone.

MÓZGOCZASZKA. Lekko zaokrąglona w górnej partii.
B ł ę d y. Zbyt uwypuklona, płaska czy szeroka, kanciasta.

KUFA. Ani wąska, ani spiczasta.
B ł ę d y. Wąska bądź spiczasta, zbyt mięsista, z obwisłymi faflami.

GRZBIET NOSA. Prosty.
B ł ę d y. Zbyt długi lub krótki, garbonos.

NOS. Raczej graniasty niż okrągły, trufla nosa zawsze czarna.
B ł ę d y. Mały, wąski, szary, ze śladami depigmentacji.
W a d y. Brązowy lub jasny.

ZĘBY. Silne, białe, ściśle do siebie przylegające.
B ł ę d y. Brak 1-2 trzonowców, przedtrzonowców lub siekaczy, zgryz nieprawidłowy, przodozgryz kontaktowy.
W a d y. Brak 3 i więcej zębów, wyraźny przodozgryz (bez kontaktu), tyłozgryz.

OCZY. Ustawione w poziomie, raczej duże, dobrze rozwarte, z przylegającymi powiekami, ciemnej barwy, o inteligentym, spokojnym wyrazie. Oczy szare u szarych briardów nie są błędem.
B ł ę d y. Oczy małe, kształtu migdałowego, jasnej barwy.
W a d y. Oczy zbyt jasne, niejednolitej barwy, o płochliwym, dzikim wyrazie.

USZY. Wysoko osadzone, pożądane przycięte i stojące. Bez kopiowania - zwisające, nie płasko przylegające do głowy i raczej krótkie. Przy porównywalnej urodzie daje się pierwszeństwo psu z uszami kopiowanymi. Długość nieciętego ucha ma być równa lub nieco krótsza niż połowa długości głowy. Ucho powinno być porośnięte długim włosem.
B ł ę d y. Ucho pokryte zbyt krótką sierścią. Nie kopiowane - zbyt długie, wadliwie noszone.
W a d y. Uszy motylowe, pofałdowane, osadzone zbyt nisko pod linią oka, nierównomiernie owłosione, naturalnie wyprostowane (bez kopiowania), wyraźnie miękka chrząstka ucha.

SZYJA. Muskularna, wyraźnie odcinająca się od łopatek.
B ł ę d y. Zbyt długa lub zbyt krótka, wygięta, cienka.

KLATKA PIERSIOWA. Szeroka, głęboka, dobrze wysklepiona, długa.
B ł ę d y. Krótka, zbyt wąska, mało głęboka, płaska bądź zanadto wysklepiona.

GRZBIET. Prosty.
B ł ę d y. Łękowaty lub karpiowaty, wyraźnie wyższy od kłębu.

ZAD. Lekko spadzisty, lekko zaokrąglony.
B ł ę d y. Prosty, zbyt skośny, bardzo krótki, wyższy niż kłąb.

OGON. Nie cięty, dobrze owłosiony, nisko noszony, tworzący "fajkę" przy końcu, nie wykręcany na boki, sięgający do stawu skokowego, a czasem przekraczający go (maksymalnie o 5 cm).
B ł ę d y. Zbyt krótki, prosy, krótko owłosiony, podciągnięty pod brzuchem lub noszony nad linią grzbietu.
W a d y. Noszony do góry albo zakręcony nad grzbietem, ślady po zabiegu operacyjnym poprawiającym kształt lub sposób noszenia ogona.

KOŃCZYNY. Muskularne, o mocnej kości, proste, dobrze ukątowane.
B ł ę d y.Słabe lub krzywe kości, luźna bądź stroma łopatka, wykrzywiane na zewnątrz kolana, iksowata postawa tyłu i francuska postawa przednich kończyn, miękkie śródręcze, krótkie owłosienie.
W a d y. Kościec słaby (bez oceny bardzo dobrej).

STAWY SKOKOWE. Niezbyt blisko ziemi, dobrze ukątowane, z niemal prostopadle do ziemi ustawionym śródstopiem.
B ł ę d y. Zbyt daleko lub zbyt blisko ziemi, źle ukątowane.

ŁAPY. Silne, zaokrąglone (pośrednie między kocimi i zajęczymi).
B ł ę d y. Zbyt długie, płaskie, wąskie, o luźnych palcach, wykrzywiane do wewnątrz lub na zewnątrz, niedostatecznie owłosione.

PAZURY. Czarne.
B ł ę d y. Szare.
W a d y. Białe.

PODESZWY. Twarde.
B ł ę d y. Miękkie, zbyt płaskie, nie elastyczne.

PALCE. Zwarte.
B ł ę d y. Rozwarte (luźne), płaskie, zbyt długie.

OSTROGI. Podwójne na obywdu tylnych kończynach. Psy nawet wybitne w typie, ale z pojedynczymi ostrogami zamiast podwójnych, nie mogą być premiowane czy dopuszczane do hodowli. Podwójne wilcze pazury powinny być zbudowane z dwóch części kostnych z pazurami, osadzonych możliwie jak najbliżej ziemi, co zapewnia łapie lepsze oparcie.
B ł ę d y. Zbyt wysokie osadzenie (połowa śródstopia), brak jednej kości w podwójnej ostrodze (tzw. wolny pazur).
W a d y. Brak po jednej kości w obydwu ostrogach (obustronne wolne pazury), brak dwóch kości w jednej podwójnej ostrodze z zachowaniem pazurów, pojedyncze ostrogi, całkowity brak ostróg, jakikolwiek brak pazura.

SZATA. Falista, długa, sucha (kozia), o lekkim podszerstku.
B ł ę d y. Mało sucha, lekko kędzierzawa, bez podszerstka, włos okrywowy krótszy, miękka.
W a d y. Włos krótszy niż 7 cm, bardzo miękki i wełnisty.

UMASZCZENIE. Dopuszczalne są wszystkie jednolite kolory oprócz białego i mahoniowego. Daje się pierwszeństwo ciemniejszym odcieniom przy kolorze płowym i szarym. Nie należy mylić dwubarwności z lekkim jaśniejszym odcieniem na kończynach, który jest najczęściej wyrazem depigmentacji. Taki jaśniejszy odcień musi jednak pozostać w harmonii z barwą korpusu (płowy ciemniejszy i płowy jaśniejszy, czarny ciemniejszy i czarny jaśniejszy, szary ciemniejszy i szary jaśniejszy). Płowe umaszczenie powinno być ciepłe i jednolite, ani zbyt jasne, ani wyblakłe.
B ł ę d y. Czarna barwa z brunatnym lub czerwonym odcieniem, płowa jasna aż wyblakła, niedostatecznie ciepła, umaszczenie zbliżone do płaszczowego, biała plama na piersi.
W a d y. Białe znaczenia (plamy) na ciele i łapach, białe lub mahoniowe umaszczenie, dwubarwność - rozumiana jako odmienne ubarwienie włosa i skóry (skóra niebieskawa powinna być pod czarną i szarą sierścią, skóra różowa powinna być pod sierścią płową). Umaszczenie płaszczowe lub bardzo jasne.

Uwaga:
Dyskwalifikacja z jakichkolwiek powodów oraz każda ocena poniżej oceny "dobra" powoduje niedopuszczenie osobnika do hodowli. Samce powinny mieć obydwa jądra normalnie wykształcone i całkowicie opuszczone do moszny. Błędy = obniżenie oceny, Wady=dyskwalifikacja.


--------------------------------------------------------------------------------

POPRAWKI DO WZORCA
Ostatnia nowelizacja wzorca została opracowana w 1985 r. przez reprezentującą francuski Club des Amis du Briard komisję sędziowską. W myśl tej nowelizacji następujące cztery cechy dotyczące zębów, kończyn, struktury i barwy szaty są podstawą dyskwalifikacji i niedopuszczenia psa do hodowli:
1.ZĘBY. 2 brakujące P4 lub inne brakujące 3 zęby.
2.KOŃCZYNY. Wyraźne błędy w ich ukątowaniu i ustawieniu.
3.SIERŚĆ. Miękka i kędzierzawa.
4. BARWA WŁOSA. Płowa płaszczowa (podobna do umaszczenia owczarków niemieckich).

Owczarek francuski briard jest ulubioną rasą francuskiej aktorki - Brigitte Bardot